Solo

Każdy ż graczy dysponuje dwunastoma pionkami. Jeden — czarnymi, drugi białymi. Na początku rozgrywki pionki ustawia się jak na rysunku (rys. 93). Rozpoczynającego grę wyznacza się przez losowanie. Gracze wykonują ruchy na przemian. Ruch polega na przesunięciu jednego pionka po linii na najbliższe wolne pole. Tylko takie ruchy wolno wykonywać, jeżeli pionek nie bije pionka przeciwnika. Bicie odbywa się poprzez zastąpienie i nie jest obowiązkowe. Pionek, który ma dokonać bicia ma też inne zasady poruszania się po planszy— zanim zbije pionka przeciwnika musi przejść przez co najmniej jeden narożny okrąg na planszy. Tylko w ten sposób wolno bić. Tak więc pionek, który bije, może poruszać się o dowolną liczbę wolnych pól, a w trakcie ruchu ma prawo zmieniać kierunek poruszania się. Ponieważ brzmi to nieco skomplikowanie, oto przykład: (rys. 94). Pionek z pola A2 może zbić białego z pola B5. Porusza się bowiem następująco: na pole B1 po fragmencie małego okręgu (A2B1), a następnie poprzez pola B2, B3, B4 zatrzymuje się na polu B5 i zbija z planszy pionka przeciwnika. Pionek z pola F3 może zbić pionka ż pola C4. Przechodzi bowiem w swoim ruchu na pole D1 (po dużym okręgu), następnie przez pola D2 D3 D4 D5 D6 na duży okrąg D6, F4, pojawia się na polu F4 i poprzez pola E4, D4 dochodzi do pola C4 zbijając z niego białego pionka. Jak wynika z przykładu, wolno przechodzić w jednym ruchu przez dwa, a nawet trzy narożne okręgi. Warunkiem tak długich przesunięć jest jedynie to, by pionek przechodził przez wolne pola, nie wolno nim przeskakiwać przez własne lub cudze pionki. Grę wygrywa ten z graczy, który zbije z planszy wszystkie pionki przeciwnika.