Allegro - największe aukcje internetowe, najniższe ceny! Kup i sprzedaj!

       komputerowe komputerowe

Strona Główna Sudoku Scrabble Gry karciane
Gry logiczne Testy na IQ Zagadki Quizy
Gry planszowe Zagadki logiczne Konkursy rozrywkowe

Śladem wielkich mistrzów


Różnego rodzaju konkursy „plastyczne" umożliwią nam nie tylko przekazanie przy tej zabawowej okazji konkretnej wiedzy na tematy malarstwa i grafiki, lecz zapewnią także znakomitą zabawę dla widowni, przypadkowi bowiem uczestnicy konkursów, nie zawsze uzdolnieni plastycznie, tworzą „dzieła" pobudzające widzów do wesołości swym śmiesznym, nieudolnym kształtem. Konkursy z tego cyklu należałoby raczej przeprowadzać w kameralnych warunkach klubu, gdyż ogromna sala nie daje możliwości zademonstrowania „dzieł" wszystkim obecnym. Każdemu z tych konkursów towarzyszyć może dyskretny podkład muzyczny, który nie tłumiłby jednak komentarza osoby prowadzącej. Ponieważ „akty twórcze" potraktujemy także tutaj z przymrużeniem oka, zbyteczne będzie powoływanie jurorów, bo widownia wytypuje skutecznie zwycięzców zróżnicowanymi w swym nasileniu oklaskami. Ponieważ rekwizyty będą tutaj również mało kłopotliwe włączenie konkursów tego typu do naszej imprezy nie przysporzy nam szczególnych wysiłków organizacyjnych.

PLASTUSIOWE WYGINANKI
Trzech-czterech chętnych zawodników otrzymuje po kawałku grubego, niełamliwego drutu. Zadanie ich polega na tym, aby w czasie trwania najbliższego utworu muzycznego, wyginając i modelując drut, ukształtowali konturowy wizerunek konkretnego przedmiotu, zwierzęcia lub człowieka. Czas zakończenia utworu muzycznego oznacza koniec pracy. Zawodnicy unoszą swoje dzieła wysoko nad głową, tak aby wszyscy widzowie potrafili nie tylko zidentyfikować przedstawione dzieło, lecz także ocenić artyzm i precyzję w uchwyceniu zamierzonego kształtu. Rekwizyty: Cztery kawałki drutu długości około 1 m.

MOZAIKOWE ZAWODY
Tym razem nieco dłuższy utwór muzyczny towarzyszyć będzie następującemu zadaniu: Z wielokolorowej fasolki lub koralików należy ułożyć możliwie atrakcyjną mozaikę na stoliku, stojącym przed każdym z zawodników. Oczywiście „tworzywo" w jednakowej ilości znajduje się na wszystkich stolikach, każdy kolor w oddzielnej szklance lub naczyńku. Kompozycja może być figuralna lub abstrakcyjna — wybór pozostawiamy zawodnikom. W ocenie uwzględniamy kompozycję, dobór tematu, walory kolorystyczne stworzonych mozaik, a także czas, w jakim wykonano pracę. Ponieważ poziome położenie mozaik na stolikach utrudnia pokazanie ich wszystkim obecnym, poprosimy tutaj o werdykt skompletowane na poczekaniu jury. Rekwizyty: Trzy stoliki, dziewięć lub dwanaście naczyniek napełnionych różnokolorową fasolką lub kolorowymi paciorkami.

PLAGIATORZY
Stanowiskami roboczymi będą tutaj trzy tablice szkolne lub ściana centralna, podzielona na trzy części. Do każdej z nich na jednej połowie przypinamy pinezkami arkusz bristolu, na drugiej połowie zaś — możliwie dużego formatu reprodukcję bardzo znanego (nie obfitującego w dużą ilość detali) obrazu słynnego malarza. Może to być na przykład „Mona Lisa" Leonarda da Vinci, „Muzykanci" Makowskiego, „Babie lato" Chełmońskiego, „Słoneczniki" Van Gogha itp. Konkurs będzie pierwszym w historii usankcjonowanym plagiatem słynnych dzieł sztuki, „plagiatorzy" bowiem, korzystając z węgla do rysowania, starają się możliwie najwierniej skopiować na arkuszu bristolu figurujący obok pierwowzór mistrza. Trudnemu zadaniu towarzyszy dyskretna muzyka, utwór nieco dłuższy, aby dać szansę zawodnikom możliwie precyzyjnego odtworzenia dzieła. Należy zwrócić uwagę na to, aby stopień trudności w odtworzeniu dzieła był mniej więcej jednakowy dla wszystkich „plagiatorów". Do udziału w konkursie zapraszamy tych widzów, którzy mają uzdolnienia plastyczne. Kilkakrotnie powtarzany konkurs w ciągu roku może dać zabawne rezultaty, które potem wykorzystać możemy jako eksponaty do Wystawy Plagiatorów. Sąd o randze „dzieła" wyda widownia, oklaskując kolejno każdego z zawodników. Rekwizyty: Trzy tablice szkolne lub trzy arkusze bristolu, trzy gąbki do ścierania, węgle lub pastele kolorowe oraz trzy możliwie dużego formatu reprodukcje dzieł malarskich wielkich mistrzów.

AUTOPORTRET Z LUSTREM
Warsztat pracy dla „mistrzów" przygotowujemy jak w poprzednim konkursie z tą różnicą, że obok arkusza bristolu zawieszamy zamiast reprodukcji zwykłe lustro. Zawodnicy na dany znak — śledząc pilnie odbicie swojej twarzy w lustrze — rysują swój wizerunek na arkuszu bristolu. Należy zwrócić uwagę, aby autoportret był możliwie duży i zajmował całą przestrzeń arkusza, wtedy widzą go dobrze siedzący dalej widzowie. Pierwszeństwo udziału w konkursie zapewniamy także tutaj tym osobom, które mają zdolności plastyczne. Widownia oceni, który z autoportretów najwierniej oddaje rysy szczególne i charakter jego twórcy. Rekwizyty: Dwie tablice szkolne, dwa arkusze bristolu, dwa lustra (format tzw. łazienkowy), węgielki lub kolorowe pastele oraz duże mokre gąbki.

KONKURS Z FIGURKAMI
Sztukę modelowania z plasteliny zwierzątek, śmiesznych ludków, grzybków itp. opanowują już z dużym powodzeniem maluchy W przedszkolu. Aby zdobyta w dzieciństwie nauka nie poszła w las, zaproponujemy trzem—czterem zawodnikom ulepienie z plasteliny dowolnego przedmiotu. Atrakcyjne będzie także „zadanie na temat". Tematem mogą być na przykład różne czworonogi: pies, kot, koń, świnka — lub też postacie ludzkie. Twórczemu wysiłkowi jak zawsze towarzyszy muzyka, a praca odbywa się na przygotowanych uprzednio stolikach. Dla odróżnienia „dzieł" poszczególnych zawodników, zaopatrzmy każdego z nich w inny kolor plasteliny. Najpiękniejszej figurce wystawi odpowiednią cenzurkę widownia przez oklaski dla każdego z twórców. Rekwizyty: Po cztery pałeczki kolorowej plasteliny dla każdego zawodnika oraz cztery stoliki jako warsztat pracy. WIZERUNEK IDEAŁU Każdemu człowiekowi towarzyszy marzenie o określonym typie urody swego partnera życiowego. Spróbujmy zatem wyrazić plastycznie nasze marzenie. Trzech zawodników zajmuje miejsce przed trzema arkuszami bristolu, na których powinni narysować (najlepiej węglem) portret swego ideału. Dla wytworzenia odpowiedniego nastroju do twórczej pracy orkiestra wykonuje jakiś utwór o charakterze lirycznym. Urodę przedstawionych „ideałów" oceni bezstronnie widownia, wybierając „Najpiękniejszą". Rekwizyty: Trzy arkusze bristolu, trzy węgielki lub kolorowe pastele.

SPEC OD REKLAMY
Trzy stanowiska robocze dla trzech zawodników — to trzy rozpięte na ścianie arkusze bristolu. Nie zapominamy również o rozłożeniu na krzesłach obok pudełek kolorowych kredek lub jeszcze lepiej pasteli. Każdemu z zawodników przydzielamy zadanie: Należy na swoim arkuszu wykonać plakat o określonej tematyce. Temat powinien być tak dobrany, aby jego graficzne przedstawienie nie nastręczyło przypadkowym uczestnikom konkursu specjalnych trudności. Powinien to być także temat społecznie doniosły. Oto przykładowe tematy: — walka z alkoholizmem, — szkodliwość palenia tytoniu, — agitacja na rzecz krwiodawstwa, — ochrona zdrowia, — przepisy drogowe itp. Znaki graficzne na plakacie powinny być uzupełnione skrótowym syntetycznym hasłem czy zawołaniem. Czas tworzenia wypełni zespół muzyczny odpowiednim utworem, a prowadzący konkurs dowcipnym komentarzem — relacją z przebiegu konkursu. Twórca najbardziej sugestywnego i pożytecznego społecznie plakatu uzyskuje pierwszą nagrodę. Rekwizyty: Trzy arkusze bristolu, trzy pudełka kolorowych kredek lub pasteli.

NIETYPOWY PORTRECISTA
Wesołą zabawą szczególnie w okresie karnawału jest tworzenie „ludzkiego" oblicza ze zwykłego kolorowego balonika. W tym celu dla każdego z trzech zawodników przygotowujemy stolik, na którym znajdą się: farby plakatowe, pędzel, naczyńko z wodą, ewentualnie pakuły lub trociny do sporządzenia fryzury, wąsów, brody, papier kolorowy do wykonania nakrycia głowy itp. Ponieważ opisana czynność jest pracochłonna, należy dać zawodnikom dość czasu na jej wykonanie, na przykład utwór instrumentlny oraz piosenka solowa w wykonaniu piosenkarza-amatora wypełnią czas plastycznych zmagań naszych delikwentów. O tym, który z balonikowych wizerunków jest najdowcipniejszy, zadecyduje widownia, dziękując jak zwykle zawodnikom oklaskami za miłą zabawę. Rekwizyty: Trzy stoliki, trzy nadmuchane baloniki, trzy naczyńka z wodą, trzy komplety farb plakatowych (co najmniej 3—4 kolory w każdym komplecie), trzy pędzelki, pakuły lub trociny, kolorowa bibuła i krepina oraz nożyczki.

KOLOROWA SKŁADANKA
Do udziału w tym konkursie zaprosić możemy wszystkich obecnych w klubie-kawiarni. Każda z drużyn stolikowych otrzymuje w kopercie pocięty na kawałki różnego formatu i kształtu kolorowy plakat lub stronę tutułową kolorowego czasopisma, lub kartę katalogową w zależności od tego, co najłatwiej będzie nam zdobyć. Na sygnał prowadzącego wybrana osoba przy każdym stoliku otwiera kopertę, wyjmuje jej zawartość i od tej chwili wszyscy już „biesiadnicy" starają się jak najszybciej z drobnych elementów ułożyć całą kompozycję. Każdy stolik zaopatrzony został również w zwykłą torebkę papierową; służy ona do tego, aby po jej nadmuchaniu „wystrzałem" zasygnalizować, że dany stolik ukończył zadanie. Nagradzamy te trzy zespoły, które pierwsze ogłuszą nas triumfalnym wystrzałem z papierowej torby. Rekwizyty: Tyle kopert ze znajdującą się w nich pociętą na kawałki stroną tytułową kolorowego czasopisma, ile stolików znajduje się w klubie, oraz taka sama ilość zwykłych torebek papierowych.

PISANKI WIELKANOCNE
Konkurs ma charakter wybitnie okolicznościowy, bowiem pisanki wielkanocne mają swoją rację bytu tylko jeden raz w roku z okazji wiosennego święta. Ponieważ zadanie wymaga precyzyjnej i spokojnej pracy, zaagitujemy kilku zawodników do wykonania atrakcyjnej pisanki wielkanocnej zaraz na początku programu. Stanowiska „robocze" powinny być tak umiejscowione, aby proces malowania pisanek nie odwracał uwagi widzów od realizowanego w międzyczasie propramu imprezy. Po piętnastu-dwudziestu minutach specjalnie powołana spośród widzów komisja wytypuje do nagrody najpiękniejsze pisanki. Rekwizyty: W zależności od ilości zaplanowanych zawodników — odpowiednia ilość jajek ugotowanych na twardo, pędzle, miseczki z wodą oraz palety z akwarelami lub farbami plakatowymi.

DEKORATOR OKOLICZNOŚCIOWY
a) Wszystkich widzów w sali — bądź w klubie — dzielimy na dwie współzawodniczące ze sobą połowy. Kilku rozproszonym na sali osobom wręczamy pojedyncze, wycięte z bristolu duże litery, rozdzielając je w ten sposób, aby każda połowa widowni otrzymała taki zestaw liter, które po odpowiednim ułożeniu, dadzą nam zaplanowane uprzednio hasło. Następnie każda połowa widowni deleguje dwóch swoich przedstaw leli Pierwszy z nich na umówiony sygnał zaczyna bieg po widowni, aby możliwie jak najszybciej zebrać od widzów swojej połowy wszystkie litery, drugi zaś trwa w postawie wyczekującej przy ustawionej na estradzie tablicy, na której powinien przy pomocy pinezek przymocować dostarczone mu przez pierwszego zawodnika poszczególne litery tworząc z nich żądane hasło. Treści obu haseł powinny być dowcipne, aby spełniając pożyteczną rolę społeczną jednocześnie wywołały dodatkową wesołość na sali, na przykład: „Czas robi swoje, a ty, człowieku?", „Więcej mydła — nie tylko na głowę ludności I", „Nie ulegajmy modzie mini-mózgu", „Unikaj szczebla, na którym potknął się twój poprzednik" itp. Aby dać obu drużynom jednakowe szanse wygranej, ilość liter w obu hasłach powinna być taka sama. Następna dwójka zawodników, po zakończeniu zadania przez pierwszą — w ten sam sposób montuje drugie hasło. Zwycięża ta połowa sali, której „delegaci" szybciej skompletują żądane hasło na przydzielonej sobie tablicy. b) Ten sam przebieg będzie miał konkurs, jeżeli zadaniem będzie sporządzenie projektu dekoracji okolicznościowej. Na przykład jedna połowa widowni otrzymuje zadanie wykonania projektu dekoracji 1-majo-wej, druga zaś — projektu dekoracji z okazji Rewolucji Październikowej. W tym wypadku wybrani widzowie obu stron otrzymują — obok pojedynczych liter składających się na krótkie hasła okolicznościowe (np. „Niech żyje Święto Pracy", „Chwała Październikowi 1917"), również kawałki czerwonego i białego płótna oraz emblematy stosowane do danej okoliczności. Z zebranych od widzów elementów „delegaci" sporządzają na tablicy projekt dekoracji sceny, umocowując dekorację przy pomocy pinezek. Ciekawsza kompozycja jednego z projektów zapewni zwycięstwo jednej ze stron widowni, a nagrody wręczamy reprezentującej tę stronę dwójce wykonawców. Rekwizyty: Wariant a) — Dwie tablice szkolne, dwa pudełka pinezek oraz dwa komplety wyciętych z bristolu dużych, pojedynczych liter, składających się na zaplanowane hasła. Wariant b) — Dwie tablice szkolne, dwa pudełka pinezek, dwa komplety wyciętych z bristolu liter, składających się na wybrane hasła okolicznościowe, dwa kawałki płótna czerwonego i białego oraz dwa emblematy, stosowne do okoliczności, jakiej dekoracja ma służyć.

DZIEŁO — GIGANT
Jeśli impreza odbywa się w sali widowiskowej, to wTzdłuż środkowego przejścia, od początku do końca sali, układamy równolegle do siebie rozwinięte rolki tapety (lewą, czystą stroną na wierzch). Z obu zewnętrznych stron wzdłuż płacht papieru rozkładamy w niewielkich odległościach kolorowe kredki, ołówki, kredę kolorową oraz węgielki. Zadanie przenaczone jest dla obu walczących o laury pierwszeństwa stron widowni. Dowolni jej przedstawiciele wychodzą z rzędów, klękają na podłodze i zapełniają przestrzeń papieru dowolną kompozycją, przy czym wygrywa ta strona, która potrafiła stworzyć bardziej jednolitą tematycznie kompozycję. Temat może być dowolny lub zadany. Na przykład jedna połowa tworzy fresk pt. „Lato", druga zaś impresje na temat „Zimy", może też być „Praca" i „Wypoczynek", „Dziecko" i „Człowiek dorosły" itp. Bezstronnymi jurorami będą w tym wypadku organizatorzy imprezy i jej wykonawcy, którzy zadedykują zwycięskiej połowie następny punkt programu. Szczególnie udany „fresk" możemy wykorzystać jako element dekoracyjny świetlicy czy klubu. Rekwizyty: Dwie rolki papieru tapetowego, sześć kompletów kolorowych kredek, dziesięć ołówków, kreda kolorowa oraz węgielki.

OSIEDLE NASZYCH MARZEŃ
Nabycie dwóch kompletów klocków do zabawy dla dzieci to co prawda pewien wydatek (2X25 zł), jednakże przydadzą się nam one niejednokrotnie do różnych zabaw. Tym razem wykorzystujemy je poszukując przodującej brygady budowlanej. Każda z dwuosobowych drużyn to mistrz budowlany oraz architekt-doradca, którzy w zgodnym wysiłku z przygotowanych klocków zbudują na stolikach własne projekty osiedla mieszkaniowego. W trosce o warunki socjalno-bytowe przyszłych mieszkańców prowadzący powinien zasugerować drużynom umieszczanie w osiedlu takich obiektów, jak pawilon handlowy, ośrodek zdrowia, żłobek, szkoła, kino, dom kultury, zakłady usługowe itp. Aby łatwiej było odczytać przeznaczenie poszczególnych obiektów, każdemu zespołowi należy przydzielić również małe tabliczki z kartonu z nazwami tych urządzeń, które nasi twórcy przy pomocy pinezek przypiąć powinni do odpowiednich „budowli" swego osiedla. Być może, że na sali znajdują się osoby powiązane z branżą budowlaną Ś— ich to właśnie poprosimy o werdykt ostateczny, w braku fachowców rolę jurorów spełnią szeregowi użytkownicy M-3 i M-4 spośród widzów. Rekwizyty: Dwa komplety drewnianych klocków, dwa komplety małych „tabliczek" wyciętych z bristolu, na które naniesione są nazwy ważnych dla każdego osiedla mieszkaniowego obiektów, oraz dwa pudełka pinezek.

ŁAMIGŁÓWKA Z MARTWĄ NATURĄ
Cała historia malarstwa światowego obfituje w bogaty dział tematyczny, zwany „martwą naturą", przedstawiającą zazwyczaj swobodną kompozycję różnych przemiotów codziennego użytku, owoców, kwiatów, ryb, dziczyzny itp. na efektownym tle dekoracyjnej tkaniny lub innym podłożu o ciekawej fakturze. Powierzmy dwom zawodnikom zaproszonym z widowni skomponowanie dwóch takich martwych natur, mogących stanowić dla malarza model do obrazu. Na stole — przygotowanym uprzednio — ułożymy więc różne przedmioty, mogące stanowić efektowny element takiej kompozycji, na przykład dzbany, kielichy oraz inne efektowne naczynia, owoce, sztućce, lichtarze oraz kawałki materiału, które — odpowiednio udra-powane — tworzyć będą tło dla powstającej martwej natury. Dla obu zawodników przygotowaliśmy również po jednym zwykłym krześle z oparciem, na którym należy wybrane elementy odpowiednio ustawić. Widownia oklaskami oceni, które z dzieł jest ciekawsze kolorystycznie i kompozycyjnie. (Oczywiście, konkurs możemy przeprowadzić wtedy, jeżeli mamy na imprezie bardziej wyrobionych i znających się na sztuce widzów). Przy tej okazji — w ramach upowszechniania sztuki — możemy przez epidiaskop rzucić na ekran kilka przykładów martwych natur w wykonaniu wielkich mistrzów. Być może, znajdzie się przypadkowo na sali zawodowy plastyk, który fachowo skomentuje dzieła naszych plastyków-amatorów. Zwycięzcy zejdą zaś z „pola bitwy" obdarowani na przykład reprodukcjami słynnych martwych natur. Rekwizyty: Dwa krzesełka, dwa kawałki materiału oraz dowolna ilość i zestaw przedmiotów, mogących służyć jako efektowna część składowa martwej natury.

ABC LITERNICTWA
Czterem uczestnikom konkursu wręczamy po kawałku bristolu lub kartonu oraz po parze nożyczek. Każdemu z nich zawiązujemy oczy chusteczką lub — jeśli uda się nam zdobyć — nakładamy im duże torby papierowe na głowę, aż po nasadę szyi. Zadanie zaś polega na tym, aby każdy z nich na sygnał prowadzącego wyciął z kartonika określoną literę możliwie największego formatu, precyzyjnego kształtu i to w jak najkrótszym czasie. A oto przykładowe litery: A, B, E, F. Po wykonaniu zadania każdy z zawodników podnosi swoją literę wysoko nad głową, tak aby wszyscy mogli ją zobaczyć. Piękny kształt litery i szybkość jej wykonania zadecydują o przyznaniu miejsc i wręczeniu nagród, oczywiście już po zdjęciu opasek z oczu startującej czwórki. Rekwizyty: Cztery kawałki bristolu, cztery pary nożyczek, cztery chusteczki lub cztery duże torby papierowe.

NIEŚMIERTELNE POZY
Zabawę tę zaproponować możemy wyłącznie w takim środowisku, w którym uczestnicy imprezy obeznani są z historią sztuki (np. w środowisku studenckim o kierunkach humanistycznych, wśród pracowników muzeów itp.). Zabawa bowiem tylko wtedy będzie udana, jeśli wszyscy jej uczestnicy znają podstawowe dzieła malarskie mistrzów pędzla różnych epok, a ponadto mają zdolności naśladowania utrwalonych na wymienianych obrazach gestów i póz. Do współzawodnictwa zapraszamy dwie strony widowni. Prowadzący wymienia kolejno tytuły znanych w historii malarstwa światowego obrazów, przedstawiających postacie kobiece, na przykład Giorgione „Śpiąca Wenus", Goya „Maja naga", Ingres „Źródło", Delacroix „Wolność wiodąca lud na barykady", Cheł-moński „Babie lato", Botticelli „Narodziny Wenus" itp. Z której strony widowni zgłosi się szybciej osoba umiejąca wiernie odtworzyć pozycję postaci na wymienionym obrazie, tej stronie przyznajemy punkt. Z kolei prowadzący wymienia drugi tytuł, oczekując następnego kandydata, który zachował w pamięci treść obrazu i potrafi ją widzom pantomimicznie przedstawić. Zwycięża ta strona widowni, która zdobędzie większą ilość punktów. Dla skorygowania ewentualnych błędów, popełnionych przez zawodników, byłoby wskazane, aby po każdej odtworzonej pozie zademonstrować widzom pierwowzór, korzystając w tym celu z epidiaskopu i reprodukcji wybranych dzieł. Rekwizyty: Spis tytułów wybranych dzieł malarskich, kozetka lub kanapa, dzban, sztandar itp. rekwizyty w zależności od treści wybranych dzieł, epidiaskop, ekran oraz reprodukcje obrazów.

SZKÓŁKA FAŁSZERZY
Często o jakimś przedmiocie lub zjawisku wiemy tym mniej, im bardziej ono jest znane i powszednie. Każdy z nas dla przykładu obcuje na co dzień z rodzimymi środkami płatniczymi, nie każdy jednak zdoła określić, jak na przykład wygląda banknot o określonej wartości. Zaproszeni przez nas dwaj uczestnicy tego plastycznego konkursu będą z pewnością zaskoczeni oryginalną propozycją: Należy bowiem na dwóch rozpiętych arkuszach bristolu narysować z pamięci „portrety" banknotów o określonej wartości (z dowolnej strony). Jednemu z zawodników powierzamy na przykład plastyczne odtworzenie banknotu stuzłotowego, drugiemu zaś pięćsetzłotowego. Rysunek powinien być dostatecznie duży, kontury zaś ostre i czytelne tak, aby całość była łatwo dostrzegalna dla wszystkich obecnych na sali. Większa ilość trafnie zapamiętanych i odtworzonych szczegółów przyniesie autorowi pierwszą nagrodę, którą może być na przykład tradycyjna dziecinna skarbonka albo też książeczka PKO z symbolicznym pięciozłotowym wkładem początkowym. Rekwizyty: Dwa arkusze bristolu oraz dwa węgielki.

SEZONOWY KALENDARZ SPRZEDAWCY
Licząc na plastyczne uzdolnienia naszych bywalców, skierujemy ich uwagę podczas imprezy w klubie na plastykę użytkową, z którą spotykamy się na co dzień, czyli na dekorację w witrynach sklepowych. Wiadomo, że kierownik sklepu — dbały o należytą reklamę sprzedawanych towarów, trzymający rękę „na pulsie czasu" — czuwać będzie nad tym, aby akcenty dekoracyjne okna wystawowego były zgodne z aktualną porą roku. W związku z tym każdemu ze stolików w klubie powierzymy zadanie dekoracji fikcyjnego okna wystawowego na każdy miesiąc w roku — zgodnie z otrzymanym hasłem. I tak na przykład: — dla stolika nr 1 — „Na dworze panuje mróz" (styczeń), — dla stolika nr 2 — „Karnawał trwa..." (luty), — dla stolika nr 3 — „Rozpoczyna się piękny okres wiosny" (marzec), — dla stolika nr 4 — „Wesołego Alleluja" (kwiecień), — dla stolika nr 5 — „Wesoły nastrój w maju" (maj), — dla stolika nr 6 — „Urlop za pasem" (czerwiec), — dla stolika nr 7 — „Na okres kanikuły" (lipiec), — dla stolika nr 8 — „Jeszcze ciągle lato" (sierpień), — dla stolika nr 9 — „Liście zmieniają barwy" (wrzesień), — dla stolika nr 10 — „Gdy jesień nadeszła" (październik), — dla stolika nr 11 — „Trochę słońca jesienią" (listopad), — dla stolika nr 12 — „Zanim zapłoną choinki" (grudzień). Każdą drużynę stolikową zaopatrzyliśmy przezornie w materiały pomocnicze, czyli arkusz bristolu oraz zestaw kolorowej kredy lub kredek woskowych. Zgodnie z otrzymanym hasłem należy teraz narysować na otrzymanym arkuszu proponowaną dekorację wystawy uwzględniając akcesoria i eksponaty, typowe dla tej pory roku. Na przykład w oknie wystawowym zaopatrzonym hasłem „Karnawał trwa" — powinny obok sukien balowych i wieczorowej biżuterii znaleźć się typowe dla tego okresu elementy zdobnicze w postaci serpentyn, masek, baloników itp. Dekoracja na miesiąc kwiecień pod hasłem „Wesołego Alleluja" uwzględnić powinna radosne atrybuty wiosennego święta: zajączki, pisanki wielkanocne, kurczaki wykluwające się z jaj, kwiatki wiosenne — reklamując przy tej okazji odzież na wczesną wiosnę. Stolik nr 8, który otrzymał sierpniowe hasło „Jeszcze ciągle lato", bez trudu skojarzy, że należy uwzględnić w dekoracji witryny fakt zbliżającego się nowego roku szkolnego, w ekspozycji zaś — modele szkolnych ubranek i pomocy szkolnych. Również stolik nr 12, któremu przypadło w udziale hasło „Zanim zapłoną choinki", umieści w swoim „oknie" charakterystyczne akcenty gwiazdkowe: choinkę, kolorowe bombki i ozdoby choinkowe, gwiazdora itp., wśród eksponatów zaś przedmioty i drobiazgi nadające się na prezenty świąteczne dla pań, panów i dzieci. W celu zapewnienia sobie możliwie najlepszego miejsca w tym plastycznym współzawodnictwie — każda z drużyn stolikowych wytypuje ze swojego grona osobę najbardziej plastycznie uzdolnioną, wspomagając ją oczywiście radą i pomysłami. Ze względu na pracochłonność konkursu należy go zaanonsować na samym początku imprezy, aby po upływie potrzebnego czasu zebrać gotowe już projekty, przejrzeć całość i wytypować do nagrody trzy najlepsze. Wysiłki drużyn odpowiednio podsumują jurorzy żyjący z plastyką za pan brat, czyli trzech członków kółka plastycznego. Rekwizyty: Dwanaście wypisanych haseł, dwanaście arkuszy bri-stolu oraz dwanaście kompletów kredek woskowych lub kredy do tablicy.

CZY JESTEŚ FIZJONOMISTĄ
Trudy włożone w zdobycie potrzebnych do tej zabawy rekwizytów z pewnością się opłacą, dlatego ufamy, że ich przygotowanie nie zniechęci oddanych sprawie organizatorów. Wystarczy skrupulatnie i systematycznie śledzić strony tytułowe kolorowych tygodników, w szczególności zaś poświęconych sprawom filmu. Zazwyczaj strony tytułowe tygodników ozdobione są wizerunkami znanych aktorek lub aktorów. Naszym zainteresowaniom podlegają jednakże tylko portrety dużego formatu i to „en face". Kiedy już zebraliśmy po dziesięć takich wizerunków (10 pań i 10 panów), każdy z nich przecinamy poziomo na trzy części: górna część — czoło i oczy, środkowa część — nos, dolna część — usta i broda. Każdemu z zaproszonych do udziału w zabawie dwójki zawodników wręczamy po pięć zestawów kobiecych twarzy oraz pięć zestawów fizjonomii męskich. Przezorni organizatorzy zadbali także o ustawienie na scenie dwóch tablic oraz o rekwizyty pomocnicze w postaci pinezek i kolorowych mazaków. Zadanie dla zawodników polega na tym, aby z posiadanych części składowych ludzkich twarzy zmontować na tablicy oblicze konkretnej popularnej postaci. W tym celu odbywa się losowanie z dwóch męskich kapeluszy: w jednym z nich znajdują się karteczki z nazwiskami znanych ogólnie mężczyzn, w drugim zaś — niemniej sławnych pań. Każdy z zawodników losuje po jednej karteczce z każdego kapelusza, po czym przystępuje do wykonania „wyroku losu" na tablicy. Należy zwrócić uwagę, aby na karteczkach w kapeluszach znalazły się nazwiska osób nie tylko popularnych, lecz również odznaczających się charakterystycznym typem urody. Na przykład spośród męskich twarzy, których się nie zapomina, wymienić można następujące: Niemen, Komar, Waldorff, Fedorowicz, Dymsza itp. Spośród kobiet: Sośnicka, Rodowicz, Vil-las, Jędrusik, Sienkiewicz itp. Wybrane z dużą troską grono jurorów zadecyduje, które „portrety" powstałe na tablicach najbliższe są wylosowanym przez zawodników pierwowzorom. Rekwizyty: Dwie tablice, pinezki, kolorowe mazaki, dwa zestawy „portretów" wyciętych z kolorowych czasopism.

KROPKI I LINIE
W przygotowaniu rekwizytów do następującej zabawy przydatna będzie pomoc zawodowego plastyka lub uzdolnionego członka kółka plastycznego, działającego przy placówce. Należy bowiem przygotować dwa egzemplarze dużego formatu konturowego rysunku dowolnego przedmiotu, przy czym jego kontury są tylko wykropkowane, nie połączone linią ciągłą. Może to być na przykład rysunek Fiata 126 P, domku jednorodzinnego, postać dziewczyny seks-bomby, dowolnego zwierzęcia itp. Każda ze stron widowni deleguje na estradę swego przedstawiciela, który stając przed rozwieszoną planszą, na znak wodzireja — rozpoczyna Ś— posługując się mazakiem lub węgielkiem — łączyć wykropkowa-ne kontury swego rysunku linią ciągłą. Podkład muzyczny w wykonaniu orkiestry stanowi uzupełniające tło dla plasycznych wysiłków obu zawodników. Jurorzy będą tu zbyteczni, bowiem wygrywa ten rysownik, który pierwszy połączy linią ciągłą wykropkowane linie narysowanego na swej planszy przedmiotu. Rekwizyty: Dwa arkusze bristolu z odpowiednimi rysunkami, dwa mazaki lub węgielki.

Komputerowe gry on-line gry darmowe gry - www.natjar.com, Sklepy internetowe Pasaż handlowy, Telezakupy - sprzedaż wysyłkowa