Rekin interesu

Do gry używa się następujących rekwizytów: — fabryki — pionki symbolizujące fabryki: 12 sztuk jaśniejszych (fabryki zwykłe) i 12 sztuk ciemniejszych (fabryki produkcji masowej); — surowce i wyroby— okrągłe żetoniki z napisem „surowiec" po jednej stronie i napisem „wyrób" po drugiej — około 60 sztuk; — pieniądze — papierowe banknoty o nominałach: 50,100, 500,1000, 5000. 10000. Na sumę około 500000; — podaż — popyt— 10 kart, których zawartość opisana jest przy końcu zasad gry, — papier i przyrządy do pisania. Podczas rozgrywki każdy z graczy reprezentuje interesy jednego \ przedsiębiorstwa. \ Przed rozpoczęciem rozgrywki wyznacza się gracza specjalnego — \ bankiera. Tylko on będzie miał prawo wydawać surowce, pieniądze, i i fabryki graczom i pobierać od nich wyroby i pieniądze. Bankier oprócz tej specjalnej roli, jaką pełni może być również zwykłym graczem. Przed rozpoczęciem rozgrywki każdy z uczestników otrzymuje od bankiera: jedną fabrykę zwykłą, sześć okrągłych żetoników, z których dwa każdy z graczy umieszcza napisem „wyrób" do góry, a cztery napisem „surowiec" do góry i 15000 w banknotach. Tasuje się wszystkie karty podaży i popytu i umieszcza je na stole napisami do stołu. Grę rozgrywa się w kolejkach ruchu. Jedna kolejka to sześć rund, w których gracze mają prawo podejmować określone decyzje. Cała rozgrywka składa się z dwunastu kolejek, czyli siedemdziesięciu dwóch rund. W jednej kolejce gry każdy z graczy może wykonać następujące posunięcia: Runda pierwsza Każdy z graczy musi zapłacić koszty utrzymania przedsiębiorstwa. Koszty te są zmienne i zależą od stanu przedsiębiorstwa. Na sumę wpłacaną do banku składają się następujące pozycje: — koszt utrzymania fabryki: za każdą fabrykę zwykłą płaci się 1000 za każdą fabrykę produkcji masowej — 1500 — koszt utrzymania surowca: za każdy posiadany przez przedsiębiorstwo surowiec płaci się 300 — koszt utrzymania wyrobu: za każdy posiadany przez przedsiębiorstwo wyrób płaci się 500 Po zapłaceniu kosztów utrzymania przez wszystkich graczy (należność odbiera bankier i umieszcza pieniądze w banku gry) przystępuje się do rundy drugiej. Runda druga W tej rundzie gracze mają prawo zakupić surowiec. Bankier odkrywa pierwszą kartę z talii kart podaży i popytu. Określa ona, ile sztuk surowca i po jakiej najniższej cenie mogą nabyć wszyscy gracze razem. Każdy z graczy ma prawo zaproponować dowolną cenę za jedną sztukę surowca kupowanego w banku gry, nie może jednak być to suma niższa niż podana na karcie. Każdy z graczy zapisuje na kartce, ile i po ile płacąc za sztukę chce nabyć surowców. Zapisów tych dokonuje się tak, aby żaden z przeciwników nie widział zapisywanych danych. Gdy ostatni z uczestników zapisze swoją propozycję, zapisy porównuje się i ten z graczy, który zaproponował za jedną sztukę surowca najwyższą cenę, ma pierwszeństwo zakupu. Bankier sprzedaje mu z banku tyle sztuk surowców, ile po tej najwyższej cenie, pragnął nabyć dany gracz. Jeżeli po pierwszej transakcji pozostaną w banku surowce do nabycia, bankier sprzedaje kolejnemu graczowi, temu który zaproponował drugą co do wysokości cenę. W przypadku występowania dwóch identycznie wysokich cen, zapotrzebowanie każdego z dwóch graczy dodaje się i jeżeli przekroczyło ono sumę podaną na karcie, każdy z graczy otrzymuje po tyle samo surowców. Na przykład: Można było nabyć w sumie 10 sztuk, a dwaj gracze zaproponowali jednakowo wysoką cenę. Jeden chciał zakupić po tej cenie 7 sztuk, drugi osiem. Każdy z graczy otrzyma po 5 sztuk. W momencie skończenia się surowców czyli wyczerpaniu limitu sprzedaży w danej rundzie, przystępuje się do rundy trzeciej. Runda trzecia W tej rundzie gracze mają prawo produkować wyroby z surowca przez siebie posiadanego. Produkcja polega na zapłaceniu kosztów produkcji i odwróceniu żetoników napisem wyrób do góry. Koszty produkcji wynoszą: w fabryce zwykłej wyprodukowanie jednego wyrobu kosztuje 2000. W fabryce produkcji masowej wyprodukowanie jednego wyrobu kosztuje 1500. Przedsiębiorstwo może wyprodukować maksymalnie tyle, ile wynosi jego zdolność produkcyjna. W fabryce zwykłej wolno wyprodukować tylko jedną sztukę wyrobu w jednej rundzie. W fabryce produkcji masowej wolno wyprodukować dwie sztuki wyrobów w jednej rundzie. Gdy wszyscy gracze zapłacą koszty produkcji i odwrócą żetoniki, rozpoczyna się rundę czwartą. Runda czwarta Przebiega ona niemal identycznie jak runda druga (zakup surowca). Uczestnicy decydują, ile sztuk wyrobów chcą sprzedać i po jakiej cenie. Liczbę sztuk, którą w sumie wszyscy gracze mogą sprzedać, określa karta podaży i popytu wylosowana na początku kolejki. Na karcie tej podana jest również maksymalna cena, za jaką można sprzedawać wyroby. Gracze zapisują na kartkach, ile chcą sprzedać wyrobów i jaką cenę proponują. Zapisów tych przeciwnicy również nie powinni widzieć. Pierwszeństwo sprzedaży ma ten z graczy, który zaproponuje najniższą cenę za jeden wyrób. Jeżeli popyt po sprzedaniu wyrobów przez przedsiębiorstwo proponujące najniższą cenę nie zostanie zaspokojony, kolejny gracz, z kolejną najniższą propozycją ma prawo sprzedać swoje wyroby i tak dalej, aż do zaspo*kojenia popytu. Bankier odbiera od sprzedających wyroby i umieszcza je w banku gry. Wydaje on również graczom należność za sprzedaż. Po dokonaniu transakcji przez wszystkich zainteresowanych przystępuje się do rundy piątej. Runda piąta W tej rundzie gracze mają prawo zaciągać w banku kredyt. Wysokość przyznanego kredytu nie może przekraczać wartości przedsiębiorstwa posiadanego przez gracza proszącego o kredyt. Wartość przedsiębiorstwa to wartość wszystkich fabryk, surowców i wyrobów danego przedsiębiorstwa w tym momencie gry. Wartość fabryki zwykłej wynosi 4000. Wartość fabryki produkcji masowej wynosi 6000, wartość jednej sztuki surowca posiadanego przez przedsiębiorstwo wynosi 300, jednej sztuki wyrobu 500. Kredyt jest oprocentowany. Oprocentowanie wynosi 10% w każdej kolejce gry. Przed każdym kolejnym ruchem zadłużony gracz obowiązany jest zapłacić ratę kredytu, lub w ostatniej kolejce spłaca cały kredyt wraz z sumą odsetek. Runda szósta W ostatniej rundzie każdej kolejki gry gracze mają prawo inwestować w przedsiębiorstwa. Mogą budować nowe fabryki. Jeżeli gracz podejmuje decyzję budowania fabryki, określa jakiego typu ma to być fabryka (zwykła czy produkcji masowej) i ile sztuk pragnie wybudować. Za każdą zamówioną fabrykę wpłaca się do banku ratę inwestycyjną wynoszącą, bez względu na rodzaj fabryki, 2000. Budowa fabryki zwykłej Kwa dwie rundy. Budowa fabryki produkcji masowej trwa trzy rundy. Oznacza to np. że gracz, który w drugiej kolejce gry zainwestował w fabrykę masowej produkcji, będzie mógł skorzystać z jej usług dopiero po upływie trzech kolejek czyli w kolejce szóstej. Graczom nie wolno przerwać wpłacania rat inwestycyjnych. Należy je płacić w następnych kolejkach, aż do zapłacenia wartości fabryki: zwykła — 4000 (dwie raty), produkcji masowej — 6000 (trzy raty). Jeżeli gracz nie zapłaci raty, dotychczas wpłacone pieniądze przepadają i nie otrzymuje on fabryki. Bankier ma obowiązek notowania, kto, ile i jakiego typu fabryk zamówił, oraz kiedy fabryki te mają zostać wydane graczom. Po zakończeniu rundy szóstej, chowa się pod spód kart podaży i popytu kartę wylosowaną na początku kolejki, losuje się następną i gracze rozpoczynają drugą kolejkę gry od zapłacenia kosztów utrzymania przedsiębiorstwa, czyli od rundy pierwszej. Grę wygrywa ten z uczestników, który po rozegraniu 12 kolejek będzie miał najwięcej pieniędzy licząc zarówno gotówkę jak i wartość posiadanego przez niego przedsiębiorstwa według kosztów identycznych, jak przy zaciąganiu kredytu. Oto zestaw kart podaży i popytu. Dwie karty z następującymi rubrykami: A. Podaż surowców — 4 sztuki B. Minimalna cena — 750 za sztukę C. Popyt na wyroby — 12 sztuk D. Maksymalna cena— 6250 za sztukę Dwie karty: A. Podaż surowców — 8 sztuk B. Minimalna cena — 550 za sztukę C. Popyt na wyroby — 8 sztuk D. Maksymalna cena — 5250 za sztukę Dwie karty: A. Podaż surowców — 6 sztuk B. Minimalna cena — 650 za sztukę C. Popyt na wyroby — 10 sztuk D. Maksymalna cena —6000 za sztukę Dwie karty: A. Podaż surowców — 12 sztuk B. Minimalna cena — 350 za sztukę C. Popyt na wyroby — 4 sztuki D. Maksymalna cena — 4250 za sztukę Dwie karty: A. Podaż surowców — 10 sztuk B. Minimalna cena —- 450 za sztukę C. Popyt na wyroby — 6 sztuk D. Maksymalna cena — 5000 za sztukę.