Mistrzowski umysł

Do gry używa się kartki papieru i przyborów do pisania. Przed rozpoczęciem rozgrywki gracze dzielą się rolami. Jeden zostaje kodującym, drugi odgadującym. Podział ten w drugiej rozgrywce jest odwrotny. Po dokonaniu podziału ról kodujący zapisuje na kartce kombinację składającą się z czterech dowolnych cyfr z następującego zestawu: 1,1,1,1,2,2,2,2,3,3,3,3,4,4,4,4,5,5,5,5,6,6,6,6. W ten sposób powstaje kod. Należy zapisywać go w taki sposób, by przeciwnik nie widział. Gdy kod zostanie zapisany, gracze przystępują do rozgrywki. Odgadujący „strzela", proponuje wybrany przez siebie, dowolny układ czterech cyfr. Kodujący po każdym strzale udziela odgadującemu informacji. Informacji tych udziela się następująco: 1. Jeżeli w kodzie występuje cyfra zaproponowana w „strzale" odgadującego, lecz nie na tym samym miejscu (np. kod 5552, a „strzał" odgadującego 2666), to za każdą taką cyfrę kodujący przyznaje odgadującemu 1 punkt. 2. Jeżeli w kodzie występuje cyfra zaproponowana przez odgadującego i do tego na tej samej pozycji (np. kod 1234, propozycja odgadującego 1566) to za każdą taką cyfrę kodujący przyznaje odgadującemu 2 punkty). Po każdym „strzale" odgadujący dowiaduje się, jaka jest suma punktów, które otrzymał od kodującego, a nie za poszczególne cyfry. W momencie, gdy odgadujący rozszyfruje kod, gracze zamieniają się rolami i rozgrywa się jeszcze jedną partię w oparciu o identyczne zasady. Ten z graczy, który po rozegraniu dwóch partii odgadł kod w mniejszej liczbie strzałów, wygrywa. Przykładowa rozgrywka Gracz A zapisał na kartce następujący kod: 1134 Pierwszy „strzał" gracza B — 3355. Gracz A udzielił informacji, że B zdobył w sumie za ten strzał jeden punkt. Gracz B wie więc, że trafił jedną cyfrę na niewłaściwej pozycji. Drugi „strzał" gracza B — 5166. Gracz A2 powiedział, że suma punktów za ten strzał wynosi dwa.