|
|
|
|
|
Głowa nie od paradyJak wskazuje sam tytuł w niżej proponowonych zabawach apelować będziemy do inwencji, poczucia humoru, refleksu i pomysłowości uczestników. Będą one zatem szczególnie przydatne w środowisku bardziej wyrobionym, posiadającym już nawyk swobodnego udziału we wspólnej towarzyskiej zabawie. Proste, łatwe do zdobycia rekwizyty oraz stosunkowo nieskomplikowane zadania umożliwiają przeprowadzenie tych konkursów zarówno w dużej sali widowiskowej, jak i w kameralnych warunkach klubowych. DYMEK PEŁEN TREŚCI Od dłuższego już czasu tygodnik Szpilki" zamieszcza jako zadanie konkursowe dla czytelników śmieszne obrazeczki, przedstawiające jakąś zabawną sytuację, do której czytelnicy powinni dopisać możliwie dowcipny komentarz czy też zdanie, wypowiedziane przez osobę przedstawioną na obrazku. Treść tego słownego uzupełnienia powinna być umieszczona w dymku", wychodzącym z ust lub głowy przedstawionej postaci. Jeśli posiadamy zatrudnionego w placówce plastyka lub choćby osobę uzdolnioną plastycznie spośród aktywu k-o, to skopiowanie w odpowiednim formacie kilku takich obrazków ze Szpilek" nie przedstawi większych trudności, zwłaszcza że obraz" może być potraktowany schematycznie, skrótowo, choć czytelnie dla widza, najlepiej węglem na bristolu. Do trzechczterech przygotowanych już i rozwieszonych w widocznym, miejscu plansz zapraszamy odpowiednią liczbę zawodników, których zadanie polega na tym, aby w czasie trwania trzyminutowego utworu wykonywanego przez zespół muzyczny wpisać w dymek" treść wymyślonego przez siebie komentarza, pasującego do przedstawionej na obrazku sytuacji. Widzowie oklaskami wytypują autora najdowcipniejszego komentarza. Rekwizyty: Cztery plansze z dowcipnymi rysunkami przedstawiającymi zabawne scenki. CO PAN WIE O BHP a) Jeśli zakładamy, że w imprezie naszej pragniemy przekazać w formie rozrywkowej określone treści oświatowe z jakiejś dziedziny, to obok przyjemnej zabawy spełnić możemy dodatkowo w sposób niekonwencjonalny nasze plany szkoleniowe. Na przykład z okazji imprezy o tematyce bhp wykorzystamy w każdym zakładzie pracy dostępne, kolorowe plakaty o tematyce bhp. NTależy je tylko następująco spreparować: taśmą zailejamy napis komentujący obraz, a zadaniem zawodników będzie wpisanie na taśmę, kryjącą oryginalr.y napis, brakującej sentencji (najlepiej węglem, ze względu na widoczność). Zawodników zapraszamy tylu, ile plakatów przygotowaliśmy do zabawy. Im bardziej zbliżona jest treść nowego komentarza do tego. który rzeczywiście figuruje na plakacie tym większa szansa zwycięstwa dla zawodnika. b) Na tej samej zasadzie na przykład w okresie Dni Oświaty, Książki i Prasy zorganizować możemy konkurs z barwnymi obwolutami książek. Powinny one być na tyle charakterystyczne, aby odgadnięcie zaklejonego tytułu dzieła nie było zadaniem zbyt trudnym dla przeciętnego bywalca placówki k-o. Rekwizyty: Wariant a) Cztery plakaty o tematyce bhp. Wariant b) Cztery obwoluty powszechnie znanych książek. RAZ NA LUDOWO Rekwizytami są tutaj zwykłe papierowe serwetki stołowe białe lub kolorowe. Do udziału w konkursie na najlepszą hafciarkę ludową zapraszamy sześćosiem pań. Zadanie jest bardzo proste: Należy na sygnał prowadzącego złożyć kilkakrotnie otrzymaną serwetkę formując z niej trójkącik i przy pomocy palców (bez nożyczek!) wyrywać z brzegów złożonej serwetki kawałeczki papieru w dowolnej odległości, dowolnego kształtu i wielkości. W wyniku tego po rozłożeniu serwetki powstaje piękna koronkowa kompozycja. Nadmienić należy, że hafciarki" wykonują swe zadanie na oczach widzów przy akompaniamencie orkiestry. Po dwóch minutach serwetki są już gotowe, każda z hafciarek" zademonstruje swoje dzieło widowni. Oklaski zadecydują o kolejności zajętych miejsc i o przyznaniu nagród. Rekwizyty: Paczka serwetek stołowych. CO MA PIERNIK DO WIATRAKA Zbędność jakichkolwiek rekwizytów umożliwi nam przeprowadzenie tej zabawy dosłownie wszędzie. Może w niej uczestniczyć zarówno cała widownia, jak i kilku jej reprezentantów. Jest to bowiem licytacja polegająca na prawidłowym kojarzeniu i szybkim refleksie. Prowadzący rzuca hasło wywoławcze, którym jest na przykład zapałka. Każdy z następnych uczestników konkursu powinien rzucić" następne słowo, z jakim mu się zapałka kojarzy. I tak na przykład na hasło zapałka", następna osoba mówi pożar", następna straty", kolejna zaś niedostatek", łzy", smutek" itd. Zadanie prowadzącego polega na tym, aby bacznie śledzić tok wypowiedzi i interweniować w momencie, kiedy pojęcie przez kogoś wypowiedziane nie ma żadnego logicznego związku z poprzednim. Autor takiej wypowiedzi powinien być wyeliminowany z dalszej zabawy. Licytację skojarzeń prowadzimy tak długo, aż tylko jedna osoba pozostanie zwycięsko na placu boju. WYWIAD NA PIĄTKĘ Z PLUSEM Z sześciu wyłonionych do konkursu osób trzem powierzamy rolę dziennikarzy przeprowadzających wywiady, pozostałej zaś trójce rolę osób udzielających wywiadu. Przeprowadzający wywiad dziennikarze" korzystają z pytań, zawartych na karteczkach wręczonych im przez prowadzącego (które należy wcześniej przygotować). Pytań powinno być nie więcej niż czterypięć, aby uniknąć dłużyzn. Przykładowo wywiadu mogą udzielać: słynna gwiazda filmowa, znany sportowiec, znakomity naukowiec, odważny kosmonauta. Każdy z dziennikarzy" kolejno przeprowadza wywiad z przydzieloną mu osobą, której odpowiedzi powinny być tak sformułowane, aby nie było w nich określonych słów. Słowa zakazane to na przykład: tak, nie, ostatnio, pracować, osiągnięcie itp. lub określonych liter na przykład R, S, A, T przy czym literowych lub słownych ograniczeń nie powinno być więcej niż trzycztery, gdyż w przeciwnym wypadku w toku spontanicznej wypowiedzi trudno zawodnikowi zapamiętać, jakich liter lub słów dotyczy zakaz. Słowa lub litery zakazane powinny być wypisane na widocznej dla wszystkich tablicy. Za każde wykroczenie prowadzący notuje punkty karne dla drużyny. Z trójboju wychodzi zwycięsko ta para, której udało się przeprowadzić wywiad bez wpadek". Dodatkowym kryterium oceny mogą być dowcipne odpowiedzi udzielających wywiadu. Zwrócić należy również uwagę na to, aby ilość pytań dla każdego była jednakowa oraz aby w treści swojej dotyczyły one zagadnień typowych dla zawodów reprezentowanych przez osoby udzielające wywiadu. Rekwizyty: Tablica szkolna, na której wypisane są czytelnie słowa lub litery zakazane" oraz trzy karteczki zawierające pytania dla postaci udzielających wywiadu dziennikarzom (po pięć pytań dla każdej). POSZUKUJEMY SPRAWOZDAWCÓW SPORTOWYCH Każdy uważny kibic sportowy zna doskonale przebieg i formę sprawozdania sportowego. Zwycięstwo w proponowanym tu konkursie zapewnią zawodnikom ich własna pamięć oraz dar do improwizacji na zadany temat. Zaprośmy zatem trzech panów z widowni i zaproponujmy im odegranie roli Bogdana Tomaszewskiego: na umówiony znak każdy z zawodników powinien złożyć przed widownią krótkie, jednominutowe sprawozdanie z przebiegu określonej imprezy sportowej, na przykład meczu bokserskiego, meczu piłki nożnej, zawodów hipicznych lub skoków narciarskich. Pozostawmy jednak każdemu ze startujących w roli sprawozdawcy prawo wyboru tematu. Najbardziej dowcipne, zgodne z realiami danej dyscypliny sportowej oraz wygłoszone z największą swadą reporterską sprawozdanie nagrodzimy pierwszą nagrodą. Rekwizyty: Ruchomy mikrofon. ZIOŁA I ZIÓŁKA W niewielkim klubie, mieszczącym kilkanaście stolików, możemy zaproponować naszym gościom następującą zabawę, popularyzującą wiedzę z zakresu ochrony przyrody: Na każdym stoliku znajduje się kartka z wypisanymi na niej nazwami dziesięciu roślin, w tym pięciu znajdujących się pod ochroną i pięciu nie podlegających ochronie. Zadanie drużyn stolikowych polega na tym, aby możliwie najszybciej podkreślić w tym zestawie pięć nazw określających rośliny chronione. Trzy stoliki, które w pierwszej kolejności dostarczą prowadzącemu karteczki z właściwie dokonanym wyborem, otrzymają podzielne nagrody, a ich kapitanowie dowcipnie wykonane medale Ligi Ochrony Przyrody" (na przykład wykonane z brukwi.) A oto przykładowy zestaw roślin (chronione są wytłuszczone): Mikołajek nadmorski, Bratek leczniczy, Bluszcz pospolity, Szarotka alpejska, Dziurawiec zwyczajny, Rumianek pospolity, Sasanka zwyczajna, Szałwia lekarska, Przebiśnieg pospolity, Skrzyp polny. Rekwizyty: Taka ilość wykazów po dziesięć roślin, jaka ilość stolików znajduje się w klubie, oraz tyleż ołówków. BIEG PO WIEDZĘ W dowolnych miejscach widowni ukrywamy dwie karteczki, na których napisane są dwa trudne, obcego pochodzenia wyrazy lub też dwa nazwiska słynnych osób (jednakże nie na tyle znanych, aby każdy przeciętny widz od razu potrafił określić, czym owa postać się wsławiła). Do zabawy zapraszamy dwie osoby. Każda z nich kolejno na dany znak udaje się na poszukiwanie ukrytej karteczki na widownię. (Uwaga: Dopiero po zgłoszeniu się zawodników na estradzie, asystent prowadzącego, odprowadziwszy ich na moment w kuluary, umożliwi nam ukrycie karteczki na widowni). Zawodników na właściwy kierunek poszukiwań naprowadza widownia, śpiewając głośniej lub ciszej w zależności od tego, czy zawodnik się zbliża, czy też oddala od celu jakąś popularną piosenkę, na przykład Szła dzieweczka do laseczka", Przyjedź, mamo, na przysięgę" czy Zielony mosteczek". Na estradzie ustawiamy dwie tablice szkolne, oraz Słownik wyrazów obcych" lub Małą encyklopedię powszechną PWN" na stoliku obok. Zadanie zawodnika nie kończy się bowiem na odnalezieniu karteczki, powinien on ponadto wbiec na estradę, odszukać w Słowniku" lub Encyklopedii" znaczenie wyrazu figurującego na karteczce i wypisać je na tablicy. Te same czynności powtarza drugi zawodnik. Czas ich wykonania notuje prowadzący przysądzając zwycięstwo temu, który szybciej wykonał swoje złożone zadanie. A oto przykładowe wyrazy: Pedologia" (nauka zajmująca się badaniem fizycznego i psychicznego rozwoju dzieci i młodzieży, ustalająca jego prawidłowości i odchylenia); Koncyliacja" (jeden ze sposobów pokojowego załatwiania sporów międzypaństwowych przy pomocy tzw. komisji pojednawczych); Danton" (jeden z przywódców rewolucji francuskiej); Meyerhold" (aktor, reżyser i reformator teatru rosyjskiego). Rekwizyty: Dwie tablice szkolne, kreda, stolik, Słownik wyrazów obcych", Mała encyklopedia powszechna PWN" oraz dwie karteczki z hasłami. EPOKOWE WYNALAZKI Na stolikach w klubie rozkładamy piętnaście karteczek, na których wypisane są nazwiska słynnych wynalazców. Na trzech arkuszach bristolu zaś rozwieszonych w widocznym dla wszystkich miejscu naszkicowane są wizerunki różnych wynalazków (15 rysuneczków symbolizujących urządzenia, których twórcami są wypisani na karteczkach wynalazcy). A oto przykładowe wynalazki i ich twórcy: dźwig, twórca: Archimedes (rok 212), termometr rtęciowy, twórca: Fahrenheit (rok 1714), piorunochron, twórca: Franklin (rok 1752), maszyna parowa, twórca: Watt (rok 1776), balon, twórca: Bracia Montgolfier (rok 1783), parostatek, twórca: Fulton (rok 1807), lampa naftowa, twórca: Łukasiewicz (rok 1853), telefon, twórca: Bell (rok 1876), samochód z silnikiem spalinowym, twórca Benz, Daimler (rok 1885), kinematograf, twórca: Bracia Lumiere (rok 1895), radio, twórca: Marconi, Popów (rok 1895, 1896), samolot, twórca: Bracia Wright (rok 1903), telewizor, twórca: Baird (rok 1926). Jeśli brak nam zdolnego plastyka, który narysowałby na trzech arkuszach po pięć rysuneczków, możemy po prostu nazwy powyższych wynalazków czytelnie napisać. Do udziału w konkursie zapraszamy trzy osoby. Każdej z nich wręczamy kopertę z pięcioma nazwiskami oraz pudełko pinezek. Zadanie jest proste: Należy karteczkę z odpowiednim nazwiskiem przypiąć pod odpowiedni rysunek czy nazwę wynalazku. Wygrywa zawodnik, który wykonał zadanie najszybciej i bezbłędnie. Rekwizyty: Trzy koperty z nazwiskami wynalazców, trzy arkusze bristolu z rysunkami lub nazwami wynalazków oraz trzy pudełka pinezek. ELEMENTARZ HISTORYCZNY W sklepach papierniczych znajdują się często w sprzedaży kolorowe, papierowe okładki do zeszytów szkolnych, przedstawiające poczet królów polskich. Nabycie tylu okładek, ile stolików znajduje się w naszym klubie, nie uszczupli zbytnio naszego budżetu, gdyż jest to wydatek groszowy. Wystarczy powycinać z okładki wszystkie portrety monarchów i ułożyć je po jednym zestawie na każdym ze stolików, aby dostarczyć naszym widzom chwilę pouczającej rozrywki. Zadanie drużyn stolikowych polega na tym, aby uszeregować królów w kolejności ich panowania. Kapitan stolika, który ukończył zadanie, głośno sygnalizuje zakończenie pracy, a prowadzący wraz z asystentem sprawdzają, czy koronowane głowy występują we właściwej kolejności historycznej na danym stoliku. Te trzy drużyny, które w pierwszej kolejności prawidłowo wykonały swe królewskie" zadanie, uhonorujemy zasłużonymi nagrodami, a nawet, jeśli starczy czasu na przygotowania, insygniami władzy królewskiej, jak: korony, berła, szarfy. Rekwizyty: Odpowiednia ilość okładek zeszytowych z wizerunkami królów polskich, ewentualnie insygnia władzy królewskiej: korony, berła, szarfy. PROBLEM NIEOMAL PRODUKCYJNY W porozumieniu z radą zakładową wiodącego w naszym mieście zakładu produkcyjnego spróbujmy spopularyzować jego tematykę i historię wśród bywalców placówki. Trudno sobie bowiem wyobrazić, aby na przykład mieszkaniec Gdyni nie wiedział nic o Stoczni Gdyńskiej, mieszkaniec Wrocławia zaś o Pafawagu". W tego typu dużych zakładach prowadzi się zazwyczaj dokumentację wizualną ilustrującą historię i rozwój przedsiębiorstwa, toteż zdobycie fotogramów obrazujących drogę do obecnych sukcesów nie powinno nastręczyć większych kłopotów. Dwa zestawy zdobytych w ten sposób fotogramów eksponujemy na obu bocznych ścianach widowni, nie zachowując jednak obowiązującej chronologii otrzymanych zdjęć. Ten przysłowiowy groch z kapustą" uporządkują nam dopiero dwaj zawodnicy, zmieniając kolejność eksponatów na ścianie we właściwym, zgodnym z rzeczywistością, szyku. Dobór fotogramów pozostawiamy organizatorom, generalnie jednak pamiętać trzeba o tym, aby nie pominąć tak zwanych węzłowych momentów z życia zakładu, jak na przykład odbudowa powojenna, uzyskiwanie bardzo dobrych wyników produkcyjnych, powstanie nowych działów, wizyty ważnych osobistości w zakładzie, uroczystości z okazji świąt branżowych itp. Powróćmy jednak do roli, jaką spełnią w zabawie zaproszeni przez nas zawodnicy. Wykonanie przez nich wyżej wymienionych zadań nie przerwie ani na chwilę programu, bowiem jedynie w czasie trwania oklasków, nagradzających każdą z produkcji" artystycznych na scenie, wybrana dwójka nabywa uprawnienia do porządkowania ściany z ilustracjami. Kiedy oklaski milkną, każdy powinien czym prędzej zająć swoje miejsce na widowni, aby cierpliwie wyczekiwać następnej porcji oklasków i posunąć w czasie swoją pracę naprzód. Łącząc przyjemne z pożytecznym poprośmy naszych honorowych gości zasłużonych i oblatanych" w problematyce wybranego zakładu pracowników o ocenę obu fotograficznych wystawek. Być może, że z tego również źródła uzyskamy symboliczne nagrody w postaci firmowych drobiazgów, wykonywanych często w ramach produkcji ubocznej przez niektóre zakłady pracy. Rekwizyty: Dwa zestawy fotogramów identyczne w treści i o jednakowej ilości egzemplarzy każdy. Uwaga: Poszczególne eksponaty należy przymocować do ściany przy pomocy pinezek, aby techniczne manipulacje nie wymagały np. mocowania się z opornym gwoździem itp. HASŁO Z HASŁA Przed rozpoczęciem imprezy na każdy ze stolików w klubie kładziemy dużą kartkę papieru z wypisanym na niej czytelnie, drukowanymi literami, hasłem o dowolnej tematyce. Nie zapomnijmy również o zaopatrzeniu stolików w dobrze zaostrzone ołówki. Ponieważ zadanie, jakim obarczymy poszczególne drużny stolikowe, wymaga skupionej uwagi i pomyślunku", byłoby wskazane, aby zaraz na początku imprezy zachęcić obecnych do łamania głowy", zwłaszcza że wykonanie zadania wymaga czasu: należy bowiem z liter zawartych w haśle figurującym na kartce zbudować inne, nowe hasło o podobnej lub dowolnej treści. Na przykład z hasła Alkohol niweczy skutki leczenia" stworzyć można nowe zawołanie o tym samym aspekcie propagandowym. Alkohol nie leczy" łub Alkohol nas niszczy". Każdą z liter zawartych w haśle głównym można użyć dowolną ilość razy w haśle nowym. Zasadniczo każda z drużyn stolikowych zobowiązana jest do stworzenia jednego hasła, jednakże za każde nadobowiązkowe, dodatkowe, uzyskuje również dodatkowe punkty. Zwyciężają te trzy drużyny, które mogą się poszczycić autorstwem najtrafniejszych i naj-dowcipniejszych haseł. Hasla-laureatki, jako dodatkowa forma wyróżnienia, mogą po nadaniu im odpowiedniego kształtu graficznego przez plastyka stanowić dodatkowy, oryginalny akcent dekoracyjny klubu. Rekwizyty: Karty z wypisanymi hasłami, karteczki i ołówki. PRZEWODNIK-POLIGLOTA Każde miasto, nawet najmniejsze, ma swoje zabytki i osobliwości. Wobec wzrastającej liczby cudzoziemskich turystów przyjeżdżających do naszego kraju, każdemu zdarzyć się może, że odwiedzi go dawno zapomniany wujek z Ameryki lub ciotka z Paryża. Przedmiotem naszego zainteresowania będzie oczywiście to miasto, w którym odbywa się impreza. Wodzirej na początek wytycza trasę, którą oprowadzać będziemy naszych kochanych krewnych zza granicy, przypominając wszystkim obecym na sali godne uwagi obiekty, jakie po drodze mijamy. Która ze stron widowni wydeleguje na scenę więcej przewodników-poliglotów, potrafiących w różnych językach obcych objaśnić godne uwagi obiekty na uzgodnionej trasie naszej wycieczki ta zasłuży sobie na dedykację następnej pozycji programu imprezy, zaś przysparzający jej splendorów zawodnicy na nagrody. ZAGUBIONE LITERY W widocznym dla wszystkich miejscu rozpinamy dwa arkusze bristolu, na którym czytelnie, dużymi literami wypisana jest treść ogłoszenia, komunikatu, regulaminu zabawy lub dowcipnego manifestu. Treść na obu arkuszach jest jednakowa a w każdym słowie tekstu brakuje po jednej lub nawet więcej liter. Na przykład: MY Z-BR-NI NA I-PRE-IE W DN-U ... ZOB-WIĄ-UJE-Y SIĘ: 1) BA-IĆ WE-OŁO, BEZ WZ-LĘDU NA WI-K, PŁEĆ, S-A-NO-IS-O SŁ-Ż-WE I STO-IEN PO-AGI 2) SMU-NYCH I WYBR-YDZAJĄ-YCH JAKO EL-MEN-Y NAST-OJO-O OBCE UWA-AĆ ZA NIEOB-CN-CH 3) WAL-ZYĆ ZACI-KLE O ZW-CIE-TWO SWO-EJ S-RONY 4) ROZG-AS-AĆ WOK-Ł SŁ-WE (tu nazwa placówki, która imprezę zorganizowała)." Zadaniem dwóch reprezentantów obu stron widowni będzie dopisanie do swojego tekstu brakujących liter. Czynnościom obu zawodników towarzyszy zespół muzyczny. Gdyby jednak czas wykonywanego utworu nie wystarczał na uzupełnienie brakujących liter, nie zniechęcona tym orkiestra rozpoczyna utwór od początku i gra tak długo, aż któryś z zawodników przeciągłym gwizdem zasygnalizuje swoją przewagę nad przeciwnikiem. Odczytanie już gotowego tekstu przez wodzireja oraz wręczenie nagród w rytm oklasków widowni kończy zabawę. Rekwizyty: Dwa arkusze bristolu z wypisanym na nich tekstem o jednakowej treści oraz dwa węgielki. MOWA JEST ZŁOTEM Spośród widzów obu stron widowni do udziału w konkursie zapraszamy po trzy osoby tak zwane wygadane", którym improwizacja słowna na zadany temat nie powinna nastręczać większych trudności. Każdej z nich polecamy wygłoszenie z pozycji przedstawiciela Miejskiej Rady Narodowej oficjalnego przemówienia powitalnego lub pożegnalnego skierowanego do różnych zespołów lub osobistości. Oto przykładowi adresaci: kapitan Baranowski powracający z rejsu dookoła świata; Zespół Filharmonii Narodowej wyruszający na występy artystyczne do Stanów Zjednoczonych; Zespół Pieśni i Tańca Mazowsze" z okazji 25-lecia jego istnienia; królowa angielska, Elżbieta, z okazji jej wizyty w Polsce; piłkarska kadra narodowa z okazji zwycięskiego powrotu z Olimpiady; najstarszy, wielce zasłużony dla miasta obywatel z okazji jego setnej rocznicy urodzin. O werdykt prosimy osobę przywykłą do publicznych wystąpień, na przykład kierownika placówki, w której odbywa się impreza, lub też przewodniczącego rady zakładowej sprawującej nad nią patronat. Zwycięstwo bardziej wygadanej" i oblatanej" w oficjalnej terminologii trójki przypieczętować może wręczenie dowcipnie zredagowanych dyplomów uznania. OKIEM RECENZENTA W środowisku bardziej wyrobionym i zorientowanym w tematyce kulturalnej zaproponować możemy uczestnikom imprezy zabawę w recenzentów. Ponieważ potrzebne będą tutaj stanowiska robocze w postaci stolików, najbardziej sprzyjające naszym rozrywkowym, a jednocześnie pouczającym zamierzeniom będą warunki klubowe, gdzie każda drużyna stolikowa stanowi zbiorowego uczestnika konkursu. Po zaopatrzeniu każdej drużyny w narzędzia pracy, czyli karteczki i ołówki, przekazujemy im odrębne w treści zadania do wykonania. Uważnych czytelników ukazujących się recenzji nowości literackich, premier filmowych i teatralnych, wystaw plastycznych, koncertów symfonicznych, recitali instrumentalnych czy festiwali piosenki zabawa w recenzentów nie powinna wprawić w zakłopotanie. Każda recenzja dotyczyć powinna konkretnego wydarzenia kulturalnego, na przykład: ostatniego festiwalu piosenki w Sopocie, konkretnego przedstawienia teatralnego, koncertu symfonicznego z określonym repertuarem i wykonawcą, wystawy prac znanego wszystkim obecnym malarza, książki będącej bestsellerem w ostatnich miesiącach, filmu, który swą rangą artystyczną zasłużył na miano wydarzenia kulturalnego itp. Szansę otrzymania zaszczytnej pierwszej, drugiej i trzeciej nagrody będą miały te drużyny, które zgodnie z wymogami gatunku wykazały się największą znajomością fachowej w danej dziedzinie terminologii, wiedzą o realiach towarzyszących danemu wydarzeniu kulturalnemu, znajomością nazwisk i odtwórców jak również ciętością języka. Na arbitrów tych recenzenckich zapasów" powołajmy trzy osoby neutralne, nie zaangażowane w interesy żadnej drużyny, a jednocześnie znane w środowisku jako ludzie korzystający świadomie i krytycznie z wszelkich imprez kulturalnych w swoim środowisku. Rekwizyty: Karteczki i ołówki. |
|
|
|
Komputerowe gry on-line gry darmowe gry - www.natjar.com, Sklepy internetowe Pasaż handlowy, Telezakupy - sprzedaż wysyłkowa |